[e]D:[torials]

Mission statement | ARREN, Άνοιξη 2010

ΕΙΝΑΙ ΠΛΕΟΝ Η ‘ΣΤΑΣΗ ΖΩΗΣ’ ΚΑΙ ΟΧΙ Ο ‘ΤΡΟΠΟΣ ΖΩΗΣ’ ΑΥΤΗ ΠΟΥ ΣΕ ΚΑΤΑΞΙΩΝΕΙ ΚΑΙ ΣΕ ΜΙΑ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΠΟΙΗΜΕΝΗ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΚΑΙ ΣΤΗ ΓΕΙΤΟΝΙΑ ΣΟΥ. Η ΣΤΑΣΗ ΖΩΗΣ ΕΙΝΑΙ ΕΚΕΙΝΗ ΠΟΥ ΚΕΡΔΙΖΕΙ ΤΟ ΣΕΒΑΣΜΟ – ΠΡΩΤΙΣΤΩΣ ΤΗΣ ΝΟΗΜΟΣΥΝΗΣ ΣΟΥ. ΕΙΔΑΛΩΣ ΔΕ ΦΤΑΙΝΕ ΜΟΝΟ ΟΙ «ΑΛΛΟΙ» ΟΤΑΝ ΤΗΝ ΥΠΟΤΙΜΑΝΕ. ΦΤΑΙΣ ΚΙ ΕΣΥ ΠΟΥ ΤΟΥΣ ΑΦΗΝΕΙΣ.

Εξήγησέ μου σε παρακαλώ πως γίνεται τη μια μέρα να ζούμε σε ρυθμούς «Τελετής Έναρξης Εθνικής Χρεωκοπίας» (δανεικός ο όρος από τον αρχισυντάκτη του τεύχους Ανδρέα Παναγόπουλο, έτσι όπως τον ανάρτησε στα social media την Τετάρτη 3 Μαρτίου) με την εξαγγελία των νέων μέτρων της «ανωτάτης συμμαζευτικής» της ελληνικής οικονομίας και όλα όσα θα ακολουθήσουν αυτής και την επομένη χιλιάδες πρώτοι και καλύτεροι Έλληνες να ρημάζουν το περίπτερο λόγω της κυκλοφορίας μιας -μέχρι πρότινος-«ανωτάτης φαντασίωσης» για τον Ελληνικό ανδρικό πληθυσμό - και αυτό να αποτελεί είδηση ακόμη και σε κεντρικά δελτία ειδήσεων… Την ίδια στιγμή 222 εκατομμύρια Ευρώ είναι επισήμως τα χρέη των ΠΑΕ και ΚΑΕ στο Ελληνικό Δημόσιο σύμφωνα με τον Υφυπουργό Οικονομικών. Αλλά δε θα δεις τους οπαδούς τους να διαμαρτύρονται γι’ αυτό κάθε φορά που αφηνιάζουν στα γήπεδα…
Ακριβώς την ίδια στιγμή χιλιάδες πτυχιούχοι νέοι ανακαλύπτουν ξαφνικά ότι “It’s the end of the world as we know it” όπως λέει ένα αγαπημένο κομμάτι των REM… Καταδικασμένοι σχεδόν σε ανεργία, αβεβαιότητα και ένα μέλλον άγνωστο μετά από φιλόδοξες σπουδές, νιώθουν περίπου σαν κάποιος να τους έκοψε το δικαίωμα να δικεκδικήσουν τα όνειρά τους… Ωστόσο στην κοινωνία μας δυστυχώς εξακολουθεί αυτός που τα «άρπαξε» να παραμένει «μάγκας» και ατιμώρητος.
Καλώς ή κακώς -σε όποιο segment κοινού κι αν ανήκετε- τα γούστα που ξέραμε θέλουμε δε θέλουμε θα τα ξεχάσουμε, διότι τα δανεικά τα κόλυβα τελείωσαν (αν και ως γνωστόν με κόλυβα –δανεικά και μη- πάρτυ δε γίνεται, κάτι άλλο γίνεται)… Μια αναδρομική ματιά στην τελευταία δεκαετία αρκεί για να κάνουμε μια αυτοκριτική επιτέλους και να εμπεδώσουμε ότι, ναι, φταίμε κι εμείς ως μονάδες για το που βρισκόμαστε τώρα… Η Ελλάδα θυμίζει σήμερα μια ουάου Mercedes που δεν έχεις ούτε λεφτά να την πας για service ούτε δρόμους να την κυκλοφορήσεις… Άσε άμα θες να της βάλεις καύσιμα – δε θες!
Και συνάμα είναι να τρελαίνεσαι με όλους αυτούς του καλοθελητές της κοινής γνώμης που ξεσηκώνουν, αφορίζουν, γκρινιάζουν, κριτικάρουν ανέξοδα, το ένα τους ξυνίζει, το άλλο τους βρωμάει και άμα τους ζητήσεις να πετάξουν καμιά καλή και εφαρμόσιμη ιδέα, γυρνάν απ’ την άλλη…
Διότι ότι έγινε, έγινε και το παρελθόν δεν αλλάζει – το παρακάτω είναι που πρέπει να μας νοιάζει. Και με προβληματίζει πολύ το γεγονός ότι πολύς κόσμος στέκεται μόνο στις οικονομικές επιπτώσεις αυτής της πραγματικότητας.
Πρέπει ίσως να συνειδητοποιήσουμε ότι δεν φτάνει να αλλάξεις ‘τρόπο ζωής’ μέχρι να περάσει η μπόρα. Ο τόσο παρεξηγημένος όρος “lifestyle” στην Ελλάδα ακόμη και αν εξαφανιστεί από το λεξιλόγιο δε θα λύσει κανένα πρόβλημα κανενός ξέρεις… Και αν έγινε ευαγγέλιο για όλους εκείνους που πίστεψαν ότι μέσα από αυτό αβίαστα θα πηδούσαν τα σκαλοπάτια της καταξίωσης πέντε πέντε και θα αναφωνούσαν σε χρόνο dt “I am somebody” σαν σ’εκείνη τη διαφήμιση πριν μερικά χρόνια, σήμερα όλο αυτό το ‘εύκολα’ κερδισμένο status καταρρέει αν δεν έχεις πραγματικά άποψη, αν δεν ξέρεις τι γίνεται γύρω σου,αν εξαιρείς τον εαυτό σου από τα κακώς κείμενα και τις αιτίες ή συνέπειές τους, αν κοιτάς την πάρτη σου άσχετα με το σύνολο στο οποίο ανήκεις, αν κάνεις στους άλλους αυτά που δεν θα ήθελες να σου κάνουν και αν νομίζεις ότι είσαι κάποιος χωρίς να έχεις τίποτα να πεις με τη στάση ζωής σου …
Είναι πλέον η ‘στάση ζωής’ και όχι ο ‘τρόπος ζωής’ αυτή που σε καταξιώνει και σε μια παγκοσμιοποιημένη κοινωνία και στη γειτονιά σου. Αυτά που σκέφτεσαι, ενστερνίζεσαι και εφαρμόζεις ως πολίτης - αυτά που έχεις ή ξοδεύεις είναι μόνο αναλώσιμα και δεν δίνουν νόημα στην καθημερινότητά σου. Η στάση ζωής είναι εκείνη που κερδίζει το σεβασμό – πρωτίστως της νοημοσύνης σου. Ειδάλως δε φταίνε μόνο οι «άλλοι» όταν την υποτιμάνε. Φταις κι εσύ που τους αφήνεις.
Δεν είσαι μόνο τι παρακολουθείς, τι φοράς, τι οδηγάς κ.ά. Είσαι πρωτίστως ο τρόπος που σκέφτεσαι και επιλέγεις και φέρεσαι – δίχως καμία απαλλαγή…

Mission statement | ARREN, Χειμώνας 2009/10

Πέρυσι τέτοιες μέρες που βγήκε το 1ο ARREN το θυμάμαι να «κυκλοφορεί» σε μια Τσιμισκή που μύριζε καπνογόνο και στα πεζοδρόμιά της μετρούσαμε γυαλιά καρφιά. Δε θα ξεχάσω την έκφραση κάποιων νεαρών που το κοιτούσαν με μισό μάτι στη Διαγώνιο... Ίσως η έκφραση του Στέλιου Κούλογλου στο εξώφυλλο τους «έκλεινε το μάτι» έτσι ώστε να μην ξεσπάσουν και πάνω του. Ένα χρόνο μετά, o Γιώργος Χωραφάς (βλ. σελ. 47) βγαίνει στο εξώφυλλο με τον πυροσβεστήρα στους δρόμους της ίδιας πόλης και ίσως αυτή η εικόνα να αποτελεί ένα καθόλου σκηνοθετημένο αλλά εντελώς πετυχημένο μήνυμα: «Ο ‘πολιτισμός’ είναι αυτός που σβήνει το πορωμένο πυρ που δεν οδηγεί πουθενά». Μεγάλα λόγια να μη λέμε βέβαια, εδώ δεν έσβησε το τσιγάρο στην πόλη, θα σβήσει η πόρωση;;; Αναρωτιέμαι... Αναρωτιέμαι ειλικρινά τι έχει να γίνει την ερχόμενη –και σύμφωνα με τους πάντες ΠΙΟ δύσκολη- χρονιά! Και για την ακρίβεια –μη με παρεξηγήσετε- πολύ θα ήθελα να δω να έρχονται τα πάνω κάτω ώσπου να ισορροπήσει μια νέα τάξη πραγμάτων… Αν υποθέσουμε ότι κάτι τέτοιο είναι εφικτό. Είναι δύσκολο να δεις εκεί έξω κόσμο να μην τα περιμένει όλα από τους άλλους και να βάλει κι ο ίδιος το χεράκι του μπας και στρώσει καμιά κατάσταση –γιατί εκ του ασφαλούς και του πολυτελούς όλοι ξέρουμε να πουλάμε άποψη και πρόλογο.
Εμείς εδώ και 5 τεύχη δεν θέλουμε να πουλάμε... ούτε πρόλογο, ούτε άποψη. Κάνουμε αυτό που ξέρουμε να κάνουμε χωρίς να παίζουμε με τη νοημοσύνη σου. Κανενός νοημοσύνη. Κανείς μας δεν έχει τη δυνατότητα να ζει ακριβώς όπως στις σελίδες που ακολουθούν, αλλά γουστάρουμε τις ιδέες και τις γνώσεις και τις τρέλες κάποιων που γίνονται μόδα, Τέχνη, τάση, τρόπος ζωής. Ούτε θα στο παίξουμε ‘ανεξάρτητοι’ κι ‘εναλλακτικοί’ και πίσω από την πλάτη σου θα είμαστε στα γούστα. Γιατί στα περιοδικά –άσχετα αν κάποιοι νομίζουν πως ‘κάποιοι’ είναι- δεν έχουμε την ψευδαίσθηση ότι μπορούμε να σου ‘επιβάλουμε΄ έναν τρόπο ζωής με το έτσι θέλω. Ερεθίσματα δίνουμε και αν θες, ερεθίζεσαι... Αν δεν ερεθίζεσαι, μάλλον δεν "το’χουμε". Αν πάλι παραρεθίζεσαι, να την ψάξεις περισσότερο την άκρη στα πράγματα. Γιατί κυκλοφορεί ελεύθερη και ανεξέλεγκτα η πληροφορία σήμερα – αλλά θέλει πολύ καλό ‘μεταβολισμό’ από καθένα μας για να πιάνει τόπο.
Θέλει να ξέρεις να πατάς γερά στα πόδια σου για να μην την «ψωνίσεις» σε τούτο το μάταιο(δοξο) κόσμο. Όπως ο Θοδωρής Κώτσης (βλ. σελ. 106) τον οποίο γνώρισα ως top model πριν 10 χρόνια ακριβώς. Έκτοτε παραμένει ένα «παληκάρι» που δεν «πουλάει» ούτε «τρώει» κανένα παραμύθι και αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα ισορροπίας ανάμεσα στο ωραίο και το γήινο, το ουσιαστικό και την εικόνα.
Είναι ωραίο να είσαι «ωραίος». Είναι ωραιότερο όμως το να διαθέτεις και «ωραία» στάση ζωής. Να μην χαριεντίζεσαι με το «φαίνεσθαι», αλλά να χαίρεσαι τα παιδιά σου. Να μην γυρεύεις την επιβεβαίωση στον από δω και από κει ποδόγυρο αλλά να γουστάρεις να μοιράζεσαι με το άλλο σου μισό τα πάντα για 10, για 15 χρόνια, για όλη σου τη ζωή... Και μην ακούω ότι αυτά δε γίνονται. Άμα θες όλα γίνονται.
Happy new minds λοιπόν για όλους μας!

Mission statement | ARREN, Φθινόπωρο 2009

Ήταν τελικά διαφορετικό (βλ. απλό!) το καλοκαίρι που έφυγε ή μόνο εμένα μου φάνηκε; Καθόμουν σε μια παραλία κάπου στο Πήλιο και έβλεπα μια παρέα εικοσάχρονους να σκαρφαλώνει φαγωμένη μέχρι σκασμού έναν πελώριο βράχο –από κάτω μανιασμένα κύματα έσκαγαν- και να κάνει τρελές βουτιές αχόρταγα... Τι ωραίο πράγμα να πέφτεις απ’ τα βράχια, ξέροντας ότι μπορεί και να σκίσεις τα μούτρα σου όμως! Να δοκιμάζεις τα όριά σου –μακριά από τις προστατευτικές τσιρίδες της ‘μαμάς’ σου... Πόση τρέλα κι ελευθερία μπορεί να νιώθεις εκείνα τα μερικά δευτερόλεπτα μέχρι να σκάσεις στο βυθό; Πόσα χάνουν εκείνοι που δεν τολμούν τέτοια μακροβούτια;
Και αυτά τα καλοκαιρινά μακροβούτια δεν απέχουν πολύ από τα μακροβούτια της αληθινής καθημερινής ζωής τελικά. Και δεν παίζει ρόλο ποιος είσαι, τι κάνεις, πόσα σου έδωσε η ζωή σου και πόσα ΔΕΝ σου έδωσε τελικά. Σημασία έχει τι πραγματικά ήθελες να διεκδικήσεις (το’ κανες;) και πόσο βαθειά ήσουν διατεθιμένος να βουτήξεις γι’ αυτά – πάντα με την προϋπόθεση ότι ίσως δεν τα πάρεις ποτέ. Αλλά να σου πω κάτι; Τα πάρεις δεν τα πάρεις, η βουτιά είναι αυτή που θα σου μείνει στην ιστορία σου: η έξαψη μόλις ξεκολλάς το πόδι απ’ το βράχο, η ‘ηδονή’ της ελευθερίας όταν ‘πετάς’, ο ‘πόνος’ όταν σκας στο αλμυρό νερό, η ‘δυσκολία’ να ξαναναπνεύσεις δίχως να σε πνίξει, το ‘χάος’ του βάθους όταν σε παίρνει από κάτω, η μαγεία της άνωσης που θες δε θες θα σε φέρει και πάλι στην επιφάνεια.
Το ζήτημα είναι να γουστάρεις να βουτάς, γιατί κάποιες ευκαιρίες (για βουτιές) στη ζωή δεν επανεμφανίζονται.
Το ζητούμενο είναι να μην χάνεις τη μπάλα με τη μεγάλη βουτιά και μετά να ψάχνεις την ασφάλεια μιας βολικής ξαπλώστρας... Οι βουτιές εκτός από απόλαυση, σου χαρίζουν αυτοπεποίθηση, σου μαθαίνουν να κολυμπάς καλύτερα σε βαθειά νερά –όσο για τις γρατζουνιές; Αν δεν χτυπήσεις, δε μεγαλώνεις. Οι βουτιές της ζωής δε σε σκοτώνουν, σε δυναμώνουν. Τα βράχια είναι για να σου προκαλούν το θάρρος, όχι για να το βάζεις στα πόδια.
Και ο τελικός στόχος είναι να ‘κολυμπήσεις’, όχι να βγεις στη στεριά safe. Και μπορεί εύκολα να βγεις στην επιφάνεια, μπορεί αβίαστα να σου δοθεί το ψάρι (και μια γοργόνα μη σου πω! Βλ. σελ. 86), μπορεί να τα πάρεις όλα πολύ πολύ εύκολα –τουλάχιστον πιο εύκολα απ’ ότι ήσουν έτοιμος ή φανταζόσουν. Εκεί που θα κριθείς είναι στο ΠΩΣ θα τα κρατήσεις.
Δεν ξέρω πόσα ‘κρατήματα’ θα έχει η φετινή σεζόν. Οι πολλοί φαίνεται να προσβλέπουν σε ένα ‘μαζεμένο’ χειμώνα, γεμάτο ερωτηματικά και ακόμη περισσότερη αβεβαιότητα. Κάποιοι όμως αποτινάζουν από πάνω τους τον μανδύα της επιφύλαξης, βγαίνουν μπροστά, προχωράνε θαρραλέα και αυτοί είναι που θα κερδίσουν τη μάχη με τη μιζέρια στο τέλος – γιατί το αποτέλεσμα της μάχης με τη μιζέρια μας νοιάζει επί της ουσίας και όχι απλά το αποτέλεσμα των εκλογών.
Για να ξεμιζεριάσει η φάση όμως, πρέπει πρώτα να ξεμιζεριάσεις εσύ – κι εγώ. Να πετάξουμε παλιούς κανόνες στον κάδο ανακύκλωσης, να κοιταχτούμε στα μάτια και να το ξαναδούμε το έργο απ’ την αρχή, να πάψουμε να παίζουμε κρυφτό με την πραγματικότητα, να φύγει απ’ τη μέση το «προφυλακτικό» - όσο επιβάλεται εκεί που ξέρεις, άλλο τόσο απαγορεύεται στην καρδιά και τη συνείδηση, να το ξέρεις. Αλλιώς, «Όλα λίγο-πολύ είναι κατευθυνόμενα και απουσιάζει το ωραίο, εφηβικό ρίσκο», όπως λέει κάπου ο Λεάνης στη σελ.62 Δίκιο!
“Πολύς πόνος, πολλές αγκωνιές, πολλές τρικλοποδιές. Πολλή μισαλλοδοξία – σπάνια πετυχαίνεις γενναιόδωρους ανθρώπους. Εγώ ήθελα να είμαι ακριβώς αυτό – μια εκδίκηση του καλού”, λέει ο Τζούμας στη σελ.58 (Τι απίθανο interview!!! Respect!)
«Η ζωή δεν έχει gps μωρό μου» έγραφε ένας τοίχος μπροστά μου στο Βόλο... Έτσι είναι! Στη ζωή πας εκεί που κοιτάς – γι’ αυτό προσοχή αν ‘παίζει’ μάτι σου και σε αποπροσανατολίζει.
Το φθινοπωρινό ARREN κοιτά εσένα και σου κλείνει το μάτι λες και σε προκαλεί για κοπάνα πρώτη μέρα στο σχολείο...αρρένων.
Γιατί -μεταξύ μας;- «Το σπουδαιότερο απόκτημα είναι οι ελεύθερες ώρες», Σωκράτης 470 – 399 π.Χ.
Σου ευχόμαστε πολλές – γιατί αυτές θα σου μείνουν...

Mission statement | ARREN, Καλοκαίρι 2009

ΟΤΑΝ ΕΙΝΑΙ ΚΑΛΑ, ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΥ ΚΑΛΑ… ΟΤΑΝ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΚΑΛΑ, ΕΙΝΑΙ ΑΚΟΜΑ ΚΑΛΥΤΕΡΑ!

Μετά από έναν χειμώνα δύσκολο και μια -μεταβατική- άνοιξη που έπασχε γενικώς από Championsleague-ίτιδα, Ευρωεκλο-γιά, Euronision-έλα και λοιπές (αντιβ)ιώσεις της επικαιρότητας, με τσάκωσα για πολλοστή φορά να «χάνω τη μπάλα» μου (με φόντο σελίδες, deadlines, στραβές, υποχρεώσεις, ζωή vs δουλειά κλπ.) ανάμεσα στο πραγματικό και το επιθυμητό, στα πρέπει και στα θέλω, στην κρίση και την ανταπόκριση, στην αντίδραση και την αντίφαση –πάρε με να φύγουμε δηλαδή… Ακόμη δεν έπιασαν καλά καλά οι ζέστες, κι εγώ κατάφερα κι έσκασα…
Είθισται σε τέτοιες περιπτώσεις να βουτάω με τα μούτρα ακόμη πιο πολύ μέσα σε λέξεις και εικόνες και σελίδες, γιατί ένα ατού στα περιοδικά είναι το να ζείς σε ένα παράλληλο «επιθυμητό» σύμπαν, από το οποίο ανάλογα με το πώς σκηνοθετείς, περιμένεις τουλάχιστον να δώσεις μια καλή ιδέα σε κάποιους να περάσουν λιγάκι καλύτερα… Βεβαίως, «καλά τα λέμε, τι κάνουμε όμως;», αναρωτιόμουν ενώ οι λέξεις του τεύχους που κρατάτε στα χέρια σας, πηγαινοέρχονταν στην οθόνη…
Πριν σχεδόν έναν χρόνο μας είπαν ότι στην πόρτα μας χτυπάει το κουδούνι η κρίση. Δώδεκα μήνες συζήτησης, ανάλυσης, κατάρρευσης και ακόμα να βρούνε κάποια πόδια γη.
Οι πολλοί παιδεύονται, οι λίγοι εθελοτυφλούν, οι πολιτικοί θέλουν να (ξανα)βγούν, οι επιχειρηματίες να μην «πνιγούν», οι νέοι να εκραγούν, δημοσιεύματα και προβλέψεις να σε «τρομοκρατούν», οι ελπίδες να μην σου αρκούν…
Διαβάζοντας τη συνέντευξη του Στέλιου Μάινα (βλ. σελ. 20) μια λέξη μου’ ρθε κατά νου: αυτοαναίρεση. Αυτή χαρακτηρίζει τον συγκεκριμένο άνθρωπο• μια αυτοαναίρεση υγιής που απεμπλέκει την καθημερινότητα από τα κολλήματα της άνευ ουσίας «πτήσης». Βρίσκεται εκεί που η ουσία συναντάει την απλότητα και η ευγένεια τους καθημερινούς μικρούς πολέμους για το αυτονόητο. Κλείνοντας το τηλέφωνο με τον Δημήτρη Κατσαχνιά από το Παρίσι (βλ. σελ.88), να την πάλι η …αυτοαναίρεση! Ένας από τους leader της διαφήμισης στον κόσμο, να σου λέει, «Όσοι θεωρούνταν authorities μέχρι στιγμής να μη μιλάνε. Είμαστε σε αναζήτηση νέων γκουρού» Τι γίνεται;, έκανα πως αναρωτιέμαι, επί της ουσίας όμως απλά επιβεβαίωνα το αυτονόητο, για το οποίο στις μέρες μας έχουμε φτάσει τόσο μάταια να «πολεμάμε». Τον κόσμο που ήξερες να τον ξεχάσεις, θέλει να μας πει η εποχή που διανύουμε… Και όποιος κατάλαβε, κατάλαβε.
Ωστόσο, ακόμη αμήχανοι στεκόμαστε και την παρακολουθούμε (τη καλοκαιρινή ελαφρότητα της εποχής)-λες και δεν τη ζούμε- εθισμένοι στα χτεσινά πρέπει… Πόσα εκατομμύρια ευρώ και πόσοι οργασμοί χρειάζονται για να αγγίξεις τα όρια της ευτυχίας (βλ. σελ 120); Και τώρα που τα πορτοφόλια αδειάζουν, τι κάνεις; Τι θέλεις να κάνεις;
Κάπου εδώ φτάνει και μια αφοπλιστική απάντηση του Αποστόλη Τότσικα ανάμεσα στα λίγα και καλά που προτίμησε να μας πει «Είναι μια καλή ευκαιρία να θυμηθούμε πόσο απλά πράγματα χρειαζόμαστε ουσιαστικά».
Κλείνοντας την ύλη του τεύχους, ένα αυθόρμητο παζλ σκέψεων και απόψεων που στήθηκε μέσα του, μου λέει το εξής γι’ αυτό το καλοκαίρι: Όταν είναι καλά, είναι πολύ καλά… Όταν δεν είναι καλά, είναι ακόμα καλύτερα!
Και θα είναι… Ψάξε μέσα σου και θα το βρεις – το αυτονόητο!

Mission statement | ARREN, Άνοιξη 2009

Σήμερα το πρωί βρήκα ένα (από τα πολλά και τακτικά) updates του Ashton Kutcher στο Twitter, στο οποίο λέει «Το μεγαλύτερο μάθημα στο γάμο μου: Μην προσπαθείς να της λύσεις τα προβλήματά της. Απλά άκου την, αγάπα την και υποστήριζέ την. Είναι το αντίθετο της ανδρικής φύσης». Ρε τον Mr Demi Moore (!!!) είπα μέσα μου, Σάββατο πρωί πρωί ώρα Ελλάδος με το τεύχος που κρατάτε στα χέρια σας να διανύει την τελική φάση του deadline του… Τελικά ισχύει ότι από μικρό κι από τρελό μαθαίνεις την αλήθεια – ειδικά στην προκειμένη περίπτωση… Όταν τον πέτυχα στο twitter τον «μικρό» (για τα ‘κυβικά’ της συζύγου δηλ.) Kutcher έπαθα την πλάκα μου αρχικά με το ότι πέρα από το nick/username του δηλώνει και το ονοματεπώνυμό του, δίχως να του καίγεται καρφί για το ότι τον (παρ)ακολουθούν 429.830 μέχρι στιγμής άτομα στον πλανήτη web, όταν καθένας θα τον θεωρούσε πανακριβοθώρητο. Κάνοντάς του follow διαπίστωσα ότι δε μασάει να postάρει ακόμη και φωτογραφίες από την καθημερινότητά του δίχως privacy settings και να γουστάρει που το κάνει. Και γιατί όχι δηλαδή; (Παρεπιμπτόντως, όσοι δεν έχετε ιδέα τι είναι το Twitter γυρίστε στη σελ. 87 τώρα!!!). Κόλλησα λοιπόν με τον Kutcher γιατί ο τύπος «το έχει» και δεν «το έχει» επειδή είναι νέος, ωραίος, διάσημος, ακριβοπληρωμένος και δε συμμαζεύεται… «Το έχει» γιατί προφανώς δεν έχει αφήσει τη ζωή του (και το publicity) να τον τραβάει από τα μαλλιά, αντιθέτως απολαμβάνει όλα όσα έχει μεταξύ των οποίων και ένα Twitter –το οποίο μπορούν να έχουν σχεδόν όλοι, έτσι;
Έψαχνα λοιπόν τους 3 τελευταίους μήνες, από την πρεμιέρα του Arren, να βρω ένα role model… Έναν άνετο τύπο, που να δίνει σημασία στις εύκολα προσβάσιμες και διαθέσιμες χαρές της ζωής (έχει, δεν έχει πρόσβαση σε ακριβά γούστα), να είναι ο εαυτός του χωρίς πόζα ή κόμπλεξ, να τσαλακώνεται και να μην τον νοιάζει, να έχει ανησυχίες αλλά και αθωότητα και χιούμορ, να είναι άνθρωπος και να μην θέλει να το παίζει «Θεός». Γιατί μου’ χει μείνει ένα mail για καλορίζικα μετά το πρώτο τεύχος, που έλεγε «Αφού είστε το πρώτο ανδρικό που το βγάζουν γυναίκες, να "βγάλετε" τον άντρα που ΓΟΥΣΤΑΡΕΤΕ!!!» Κι επειδή ο τύπος που το’ στειλε είναι από τους πιο cool που έχω συναντήσει, μ’ έβαλε σε σκέψεις -παρότι του απάντησα «Αν ξέραμε τι θέλαμε οι γυναίκες καλά θα’ ταν…»
Σε καμία περίπτωση –εννοείται- δεν εννοώ ότι ο άνδρας ο σωστός πρέπει να είναι ένας Ashton Kutcher, έτσι; Αλλά ο συγκεκριμένος, μόνο και μόνο για την τόσο οικεία, ανεπιτήδευτη και απενοχοποιημένη παρουσία του στο Twitter, μου έκανε το κλικ…
Το ίδιο θα μου έκανε και κάποιος που θα ξεμιζέριαζε από τη γκρίνια και την επανάληψη της λέξης «κρίση», και θα έβλεπε κατάματα την πραγματικότητα που βιώνουμε σήμερα. Κάποιος που θα προσπαθούσε μέσα από αυτήν να βρει την άκρη και να αντλήσει κίνητρο και πρόκληση, ενδιαφέρον και (νέα) ζωή. «Όχι όπως ήξερες, όπως βρήκες», ταιριάζει εδώ το αγαπημένο quote του μπαμπά μου, που ποτέ δεν εννοούσε «συμβιβάσου» με τη φράση… Δεν καταλαβαίνω γιατί πρέπει μερικοί μερικοί να φρικάρουν με το «τέλος της καλοπέρασης» (διορθώστε με αν κάνω λάθος, αλλά το τέλος του κόσμου δεν ήρθε ακόμη…) και μερικοί άλλοι να επαναπαύονται, να βρίσκουν άλλοθι, ακόμη και να βολεύονται εν καιρώ «κρίσης»! Αν δώσουμε σημασία στο τι τελικά σε κάνει να περνάς καλά, νομίζω θα γίνει σαφές ότι είναι λίγα και καλά εκείνα που αρκούν για να περνάς καλά, αρκεί να μην νιώθεις ενοχές γι’ αυτό - και γι’ αυτά…
Σε αυτό το τεύχος δώσαμε περισσότερη βάση σε πράγματα που σε κάνουν να περνάς καλά, βλ. μπάλα, γυναίκες κ.ά. Κι επειδή από τώρα ακούω έναν τουλάχιστον να λέει «Άσε μας ρε Ντέμη, εδώ ο κόσμος καίγεται…» σας αφήνω με μια ευχή: funk it anyway!
Τα υπόλοιπα θα σας τα πουν ο Λάλας, ο Κανάκης, ο Στάνκογλου, ο Πυρ και οι υπόλοιποι της παρέας στις σελίδες που ακολουθούν!
Γιατί η ζωή είναι πολύ μικρή για να μην έχει funk, fun και f.a.q.

Mission statement | ARREN, Χειμώνας 2008/09

Από τον αμετανόητο εργένη μέχρι τον ευσυνείδητο οικογενειάρχη, από τον φιλήσυχο πολίτη που μεταμορφώνεται στο γήπεδο σε ‘ταύρο’ μέχρι τον τεχνοκράτη που μπορεί να σφίγγει με γραβάτες τις αδυναμίες του, ο άνδρας σήμερα δεν έχει άλλη επιλογή από το να ‘επιστρέψει’ στην πιο απαιτητική του εκδοχή. Τα μποέμικα άλλοθι μας τελείωσαν, τα οικονομικά ‘πρέπει’ αλλάζουν, οι φρούδες αντιλήψεις ξέφτισαν, η δήθεν καταξίωση μέσα από επιφανειακές κατακτήσεις καταρρέει, η εύκολη επιτυχία δεν είναι αρκετή … Ο «Ποδόγυρος του Αρσενικού» (σελ. 24) του Έλληνα sir του ανδρικού Τύπου, του Νίκου Αντωνιάδη (respect που σας έχουμε στην παρέα sir!), μπορεί να μην ξηλώθηκε, μιας και από ραπτική δεν έχουμε ιδέα (κάτι ψιλά από υψηλή, αλλά λέμε τώρα!), αλλά επαναπροσδιορίζεται.
«Να υπάρχει μια τέτοια αντίδραση που πρώτα απ’ όλα να προλάβει την εξάπλωση της κρίσης», είπε ο Αλέκος Αλαβάνος στον Ανδρέα Παναγόπουλο (σελ. 78)… «Καλή και χρήσιμη η αναζήτηση πλούτου, δόξας, ευκολίας. Αλλά υπάρχει αντίτιμο που πολλές φορές είναι σαν τις πιστωτικές κάρτες, όταν έρθει η ώρα της πληρωμής αλλάζεις χρώμα», λέει ο κυρ Γιάννης ο Μπουτάρης στη σελ. 26. «Απλά ο καθένας μας πρέπει να κάνει καλά τη δουλειά του» συμπληρώνει ο Cooloγλου στη σελ. 28.
Άνδρες με ήθος, άνδρες απενοχοποιημένοι, άνδρες απλοί, και πάνω απ’ όλα άνδρες ευγενείς –στην εποχή που την ευγένεια καταπίνει το δήθεν- επιμένουν να παραμένουν πορωμένοι αλλά και πολιτισμένοι στον αγώνα του να πεις, να πείσεις, να αφυπνίσεις, να εμπνεύσεις, να κάνεις τη ζωή καλύτερη –των άλλων και τη δική σου- και να το κάνεις με guts και αξιοπρέπεια, με φιλότιμο και ανησυχίες.
Κι ενώ όλοι πάντα προσπαθούν να μας πείσουν ότι όλα είναι χάλια –και η γκρίνια DIY θεραπεία- οι παραπάνω κύριοι νομίζω θα ήταν περήφανοι που στην σχολή αρρένων προστέθηκε νέο τμήμα: εκεί στα 20-30 της, μας τη λέει έχοντας πάρει τη ζωή από τα μαλλιά, με δικούς της κανόνες, μας βάζει στη θέση μας και μας απορρίπτει αν της υποτιμήσουμε τη νοημοσύνη. Και πολύ καλά κάνει!
Σε όλους –και την παλιά και τη νέα σχολή αρρένων- το ARREN θέλει να ανοίξει τη ματιά τους, να δει με το δικό τους βλέμμα αλλά και ταυτόχρονα να τους «κλείσει» το μάτι… Μετά από αρκετούς μήνες πάνω από drafts, οθόνες, σελίδες και ιδέες, το πρώτο ανδρικό έντυπο από τη Θεσσαλονίκη, κυκλοφορεί και θα κυκλοφορεί δωρεάν κάθε Χειμώνα, Άνοιξη, Καλοκαίρι και Φθινόπωρο σε 20.000 τεύχη σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη καταγράφοντας τάσεις και προτάσεις, πρόσωπα και αντιδράσεις σε ότι αφορά στον τρόπο ζωής του σημερινού άνδρα. Κύριοι, δικό σας!

ΣΗΜ. Δεν είναι η πρώτη φορά στη ζωή μου που από –ίσως αδικαιολόγητη αλλά σε κάθε περίπτωση υπαρκτή- γυναικεία ανασφάλεια αναρωτιέμαι «τι γυρεύω εγώ εδώ»; Στην προκειμένη περίπτωση δεν με παίρνει να μην απαντήσω στο ερώτημα ως εξής... Δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι η ανασφάλεια είναι γένους θηλυκού... Και δεν το βρίσκω καθόλου περίεργο σήμερα, να θέλουμε οι γυναίκες να επιστρέψει το “This is a man’s world”… (But it wouldn't be nothing, nothing without a woman or a girl...» )

Ένα μεγάλο ευχαριστώ σε όλο το team του ARREN για τις ιδέες και τις αντοχές του, ένα ακόμη σε όλους τους άνδρες που τίμησαν με την παρουσία τους τις σελίδες του ARREN από το πρώτο κιόλας τεύχος κι ένα ακόμη σε όλα εκείνα τα αγόρια που ακούγοντας ραδιόφωνο και ρίχνοντας ιδέες, συμμετείχαν άτυπα στο brainstorming αυτής της έκδοσης!