2.08.2009

long time no posts

Δύσκολοι καιροί για posts θα έλεγα... Είναι κάποιες περίοδοι που με πιάνει μουγγαμάρα γιατί μαζεύονται πολλά ή θέλω να πω πολλά και δεν ξέρω από που να αρχίσω... Δεν αρχίζω ποτέ... Σκέφτηκα μήπως και το κλείσω το blog για να είμαι ειλικρινής... Ένα diary είναι έλεγα μέσα μου... Από την άλλη το αγαπάω πάρα πολύ και ας το άφησα παραμελημένο (έχω την τάση να παραμελώ εμένα, αυτό θα πρόσεχα;)... Και για να λέμε του στραβού του δίκιο, από αυτό το blog έχουν ξεκινήσει όλες οι online μου εμπειρίες και περιπέτειες, που δεν είναι μόνο δικές μου πλέον...

Τους τελευταίους μήνες ζω και νιώθω μαζεμένα όλα όσα δεν έχω νιώσει/ζήσει μαζί τα τελευταία 4 χρόνια θα τολμούσα να πω... Μια καταιγίδα από συγκινήσεις, όνειρα που έγιναν πραγματικότητα, δημιουργικότητα, χαμόγελα και γέλια, μοναδικές ώρες και σκέψεις και ακούσματα και αισθήματα και συνάμα πολλή απατηλή καθημερινότητα να με κοιτά κατάμουτρα, γκρεμισμένα πιστεύω, αλήθειες που πόνεσαν, κούραση που έσκασε σα μπαλόνι, ενοχλήσεις και γκρίνιες άσκοπες, ξενέρωμα και συμβιβασμοί που δεν οδήγησαν πουθενά... Φως και σκοτάδι παράλληλα σε κοκταίηλ που το ήπια όλο και το hangover δεν ξέρω πότε τελειώνει... Μπορεί και ποτέ... Αισθάνομαι ότι το μόνο που με σώζει είναι οι μουσικές και μια ωραία παρέα στο bar που λέγεται ζωή μου...
Μόνο που ο από μηχανής barman έχει βαλθεί να με βάλει στη θέση μου, σερβίροντας συνέχεια το προαναφερθέν κοκταίηλ, μέχρι να το πάρω απόφαση ότι σε αυτό το bar πρέπει να είμαι ο εαυτός μου... Νιώθω να με απειλεί ότι αν δεν το κάνω, απλά θα φάω πόρτα την επόμενη φορά... Και δε με παίρνει και δε θέλω κιόλας...
Μόνο που στο εν λόγω bar, συνήθισα να κάνω τα πάντα... Από το να κερνάω τον κόσμο αβέρτα για να περνάει καλύτερα μέχρι να κλαίω μόνη μου στις τουαλέττες... Από το να κάνω την ανακαίνιση all by myself μέχρι να αφήνω το προσωπικό να με κάνει κουμάντο... Άσε τους πελάτες που έχουν πάντα βίτσιο... Το bar λοιπόν πέτυχε, ο owner τα’ παιξε...
Και ο από μηχανής barman τώρα τον ποτίζει ηλεκτροσόκταίηλ για να πάρει τα πάνω του, να σκάσει ένα χαμόγελο, να πετάξει έξω απ’ το μαγαζί όσους δε γουστάρει, να βάλει dresscode, να κάνει ταμείο, να γίνει το αφεντικό επιτέλους στο προσωπικό, ν’ αλλάξει κατάλογο και αντί να κλαίει στις τουαλέττες, να πηγαίνει και κάπου κάπου σπίτι του... Αλλά πάνω απ’ όλα επιτέλους να τσιτώσει τα db στο μαγαζί και ν’ αρχίσει να το φχαριστιέται – αλλιώς καλύτερα να το κλείσει...

Τα ερεθίσματα που με διαπερνούν εν τω μεταξύ όλο αυτό το διάστημα είναι τόσο έντονα και ανατρεπτικά που με φέρνουν σε αμηχανία...
Ανήκω σε μια γενιά που τελικά μοιάζει με «γέφυρα» δυο κόσμων αλλού γι’ αλλού μεταξύ τους... Αλλιώς μεγαλώσαμε (που δε μεγαλώσαμε και απορώ αν ποτέ θα...), άλλα περιμέναμε, άλλα βρήκαμε, άλλα έρχονται κι εμείς εκεί σφουγγάρια διαρκείας να απορροφούμε όλη την πληροφορία, να την επεξεργαζόμαστε ...να προσαρμοζόμαστε; Είμαστε τελικά σε passive mode ή έτσι απλά νιώθουμε; Αφού γουστάρουμε καταβάθος, γιατί φοβόμαστε; Μήπως μπερδευόμαστε...; Story to be continued soon με αφορμή το παρακάτω contrast…

1977//IAN DURY & THE BLOCKHEADS//
Sex and drugs and rock and roll, is all my brain and body need, sex and drugs and rock and roll, are very good indeed...

1990//PET SHOP BOYS//
Cause we were never being boring We had too much time to find for ourselves And we were never being boring We dressed up and fought, then thought: make amends And we were never holding back or worried that Time would come to an end We were always hoping that, looking back You could always rely on a friend

2008// ANIMAL COLLECTIVE//
Is it much that I feel I need, A solid soul and the blood I bleed, With a little girl, and by my spouse, I only want a proper house, I don't care for fancy things, Or to take part in a precious race, And children cry for the one who has, A real big heart and a father's grace, I don't mean to seem like I care about material things like a social status, I just want four walls and adobe slabs for my girls…

10 comments:

Me:Moir said...

missed you κοριτσάκι :)

demy said...

...same here ;)

DR PAKO® said...

Προσδιόρισε το "soon"... μην κάνουμε κανένα δίμηνο να σε διαβάσουμε πάλι... και άλλο τόσο να σε δούμε! :P
Να είσαι καλά και όλα θα στρώσουν... αφού πάμε για lifecoctails στο γνωστό μαγαζάκι! :)

demy said...

...soon enough I hope ;)

Haris said...

θα περάσει, και μετά θα λες και άλλα, και μετά άλλα...

efoudi said...

αν και όλοι στο ίδιο mood είμαστε...
άσε λίγο το δικό σου bar κι πέρνα την παρασκεύη απο το "δικό μας" να σου φτιάξουμε την διάθεση..

έλα,θα έχει και tapas!!!

φιλιά κορίτσι.

Agent Provocateur said...

Ta agaphmena sou t-shirt ta petas? Den ta petas..! ;)

Elena said...

"Αφού γουστάρουμε καταβάθος, γιατί φοβόμαστε;"


Το ίδιο αναρωτιέμαι κι εγώ πολύ καιρό τώρα. Την απάντηση δεν την έχω βρει. Θα έρθει μόνη της. Είμαι βέβαιη.

Elena said...

"Αφού γουστάρουμε καταβάθος, γιατί φοβόμαστε;"


Το ίδιο αναρωτιέμαι κι εγώ πολύ καιρό τώρα. Την απάντηση δεν την έχω βρει. Θα έρθει μόνη της. Είμαι βέβαιη.

Elena said...

"Αφού γουστάρουμε καταβάθος, γιατί φοβόμαστε;"


Το ίδιο αναρωτιέμαι κι εγώ πολύ καιρό τώρα. Την απάντηση δεν την έχω βρει. Θα έρθει μόνη της. Είμαι βέβαιη.